ابو هارون مى گويد: من در خدمت امام صادق عليه السّلام بودم كه به چند تن فرمود: چرا شما ما را سبك مى شماريد؟ پس مردى خراسانى برخاست و گفت: بخدا پناه مى بريم از اينكه به تو يا چيزى از اوامر تو بى توجّه باشيم و آن را سبك انگاريم. امام عليه السّلام فرمود:
آرى تو خود يكى از كسانى هستى كه مرا سبك مى شمارى. او گفت: بخدا پناه مى برم از اينكه شما را سبك بشمارم. امام عليه السّلام فرمود: واى بر تو! آيا نشنيدى فلانى وقتى كه ما نزديك جحفه بوديم به تو مى گفت: مرا به مسافت يك ميل سوار كن كه به خدا وامانده ام؟
و بخدا سوگند تو به او نگاه هم نكردى و هيچ پاسخى بدو ندادى و او را سبك شمردى و هر كس مؤمنى را سبك شمرد ما را سبك شمرده است و احترام خداوند را تباه ساخته است.[1]
[1] كلينى، محمد بن يعقوب، بهشت كافى / ترجمه روضه كافى - قم، چاپ: اول، 1381ش. بهشت كافى / ترجمه روضه كافى ؛ ص139
برچسب:
نویسنده: آرشان اسماعیلی